Όταν Οι Αρνητικές Πεποιθήσεις Εμποδίζουν Την Προσωπική Μας Επιτυχία και Ευτυχία

165

Written by:

Προ ολίγων ημερών έλαβα μία ερώτηση μέσω του blog μου σε σχέση με το VIDEO #1, στο οποίο αναφέρω την σημασία της αυτοπεποίθησης στην ζωή μας.

Η ερώτηση ήταν η εξής: «Γιατί , ενώ διαθέτουμε αδιαπραγμάτευτη αξία ως Άνθρωποι, έχουμε πάρα πολλά χαρίσματα και είμαστε μοναδικοί, εντούτοις, γιατί δεν πιστεύουμε στους Εαυτούς μας; Ποιές πεποιθήσεις λειτουργούν καθηλωτικά;

Η ερώτηση είναι πολύ εύστοχη και θα ήθελα να της προσφέρω μία απάντηση παρακάτω.

Όταν γεννιόμαστε, αρχίζουμε σταδιακά να αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο που μας περιβάλλει και μέσω αυτής της αλληλεπίδρασης  αυτής ανακαλύπτουμε τις δυνατότητες και τα χαρίσματά μας. Ας παρατηρήσουμε πώς συμπεριφέρονται τα παιδιά έως 5 ετών περίπου. Έχουν τεράστια χαρά, αυτοαποδοχή και αυτοπεποίθηση για κάθε νέο επίτευγμα που πραγματοποιούν, μικρό ή μεγάλο.

Το σημαντικότερο είναι πως αναγνωρίζουν τα επιτεύγματά τους και βιώνουν έμφυτη χαρά για αυτά.

Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, πως όταν γεννηθούμε έχουμε έμφυτη την γνώση της αξίας μας και αντιμετωπίζουμε με αγάπη και βαθύ σεβασμό τον εαυτόν μας.

Τότε τί συμβαίνει ακριβώς όταν απομακρυνόμαστε από αυτήν την παιδική ηλικία και φθάνουμε προς την ενηλικίωση; Γιατί αργότερα παρατηρούμε πως η αυτοπεποίθησή μας σταδιακά συρρικνώνεται ή δέχεται μεγάλη επίθεση;

Αυτό που συμβαίνει είναι πως αρχίζει η «διαπαιδαγώγησή» μας. Στην διαδικασία, λοιπόν, της διαπαιδαγώγησης αυτής συχνά λαμβάνουν χώρα κάποια σφάλματα από τους διαπαιδαγωγούντες, είτε είναι οι γονείς είτε οι διδάσκοντες είτε η ευρύτερη οικογένεια ή το κοινωνικό σύνολο.

Έχω εντοπίσει τέσσερα βασικά σφάλματα διαπαιδαγώγησης που οδηγούν στην διάβρωση της αυτοπεποίθησης των ανθρώπων και στον εκτοπισμό της από αρνητικές πεποιθήσεις που περιορίζουν την πρόοδό του ανθρώπου.

Ένα πρώτο σφάλμα έγκειται στην υπερπροστασία. Έχει παρατηρηθεί πως γονείς και κηδεμόνες ενός παιδιού κυριευμένοι από υπέρμετρο φόβο, ανασφάλεια, έλλειψη οργανωτικότητας ή έλλειψη ενέργειας, καταλήγουν να περιορίζουν την δράση των παιδιών τους. Χωρίς την δράση αυτήν τα παιδιά στερούνται της ευκαιρίας να αλληλεπιδράσουν με το περιβάλλον, να μάθουν μέσω αυτής της εμπειρίας, να ενισχύσουν την αυτοπεποίθησή τους, να ανακαλύψουν και να καλλιεργήσουν τις δεξιότητές τους.

Αντιθέτως, παραμένουν περιορισμένα μέσα στον κλοιό της υπερπροστασίας. Αυτό τους προκαλεί ανασφάλεια, ευερεθιστότητα (λόγω της δημιουργικής τους ενέργειας που ΔΕΝ αξιοποιείται) και συχνά θυμό και ματαίωση.

Όταν ένας γονέας αναφωνεί «αυτό εσύ δεν μπορείς να το κάνεις» ή «δεν είναι για εσένα, αυτό, άσε να το κάνω εγώ»,  μπορεί η πρόθεση του να είναι θετική. Αυτό, όμως, που εισπράττει και αντιλαμβάνεται το παιδί είναι «εγώ δεν είμαι αρκετά καλός/ή, για να πετύχω αυτά που κάνει ο γονέας. Αυτός/ή είναι καλός/ή και ικανός/ή και εγώ δεν θα μπορέσω να τον φθάσω ποτέ.»

Καθώς οι υπερπροστατευτικές συμπεριφορές επαναλαμβάνονται κάθε ημέρα της ανατροφής του παιδιού, ενισχύεται σταδιακά μέσα του ένα πλέγμα αρνητικών πεποιθήσεων. Αυτές έχουν ως αποτέλεσμα να περιορίζουν το δημιουργικό δυναμικό του παιδιού μέχρι την ενήλικη ζωή του. Τελικώς, ως ενήλικας πια, αντιμετωπίζει με δισταγμό και φόβο την δημιουργικότητα και την στοχοθεσία. Επιδεικνύει φόβο, ατολμία, πιθανόν αναβλητικότητα για να προχωρήσει στα βήματα της ζωής του/της.

Αυτό, λοιπόν, είναι το πρώτο σφάλμα που έχω εντοπίσει που οδηγεί στην δημιουργία αρνητικών πεποιθήσεων.

 

Ένα δεύτερο σφάλμα έχει  να κάνει με τον τρόπο που μιλάμε στα παιδιά.  Οι λέξεις ή φράσεις που χρησιμοποιούμε, όταν τους απευθυνόμαστε, συχνά είναι γεμάτες με αρνητικά και απαξιωτικά μηνύματα, όπως «Είσαι χαζό παιδί μου, «μην κάνεις σαν σπαστικό», «συμπεριφέρεσαι κακομαθημένα», «πόσο άχρηστο είσαι πια;», «άσε να το κάνω εγώ, εσύ θα τα κάνεις μαντάρα», «τίποτα δεν θα καταφέρεις στην ζωή σου» κ.ο.κ.

Ουσιαστικά, αντί να μιλάμε στο παιδί με ενθάρρυνση και με τρόπο τέτοιον, ώστε να επισημαίνει τις δεξιότητες που διαθέτει και τις εμπειρίες που αποκομίζει, ξεκινάμε έναν λεκτικό χείμαρρο βίας εναντίον τους. Όταν αυτό γίνεται σε καθημερινή βάση, καταλήγει το παιδί να πιστεύει σε όλα αυτά τα μειωτικά λόγια. Όταν φθάνεις, λοιπόν, στην ενήλικη ζωή έχοντας ως πρώτη σκέψη στο μυαλό σου ότι «είσαι ανίκανος/η» ή «είσαι χαζός/ή» ή «δεν θα τα καταφέρεις ό,τι και να κάνεις», πώς είναι δυνατόν να μπορείς αυθόρμητα να θέτεις Στόχους Δημιουργίας και να τους πραγματοποιείς με αυτοπεποίθηση και βεβαιότητα;

Από την εμπειρία μου γνωρίζω πως τέτοιες κουβέντες μένουν σφηνωμένες στην σκέψη πολλών πελατών μου και πως ανακαλύπτουν με έκπληξη και δέος πώς τους αλλοιώνουν την ζωή τους καθώς εργαζόμαστε μαζί στην αντιμετώπισή τους.

Ένα τρίτο σφάλμα που έχω εντοπίσει σχετίζεται με τον τρόπο που τα παιδιά παρατηρούν τους τρόπους συμπεριφοράς των ενηλίκων (γονείς και σημαντικοί άλλοι). Όπως γνωρίζουμε από τις επιστήμες της ψυχολογίας και της ηθολογίας, ο ισχυρότερος τρόπος μετάδοσης της γνώσης στα παιδιά είναι μέσα από την διαδικασία της παρατήρησης και μίμησης. Τα παιδιά παρατηρούν όλα όσα γίνονται γύρω τους με καθαρή προσοχή και απορροφητικότητα. Έπειτα, τα μιμούνται. Κάθε άνθρωπος που έρχεται σε επαφή με τα παιδιά μπορεί να το διαπιστώσει. Όπως μιλά ο ενήλικας, όπως πίνει νερό, όπως συμπεριφέρεται στα ζώα και τους ανθρώπους, στα έπιπλα, όποιες δραστηριότητες αναπτύσσει, τα ίδια τείνει να πράττει και το παιδί.

Αν, λοιπόν, οι συμπεριφορές που παρατηρεί και μιμείται είναι γεμάτες αυτοπεποίθηση, αυτοσεβασμό και θετική σκέψη, με τον ίδιο τρόπο θα μάθει να συμπεριφέρεται και εκείνο ως ενήλικας.

Αν, όμως, παρατηρεί συμπεριφορές που εμφορούνται από φόβο, δισταγμό, έλλειψη αυτοπεποίθησης, απροθυμία για δημιουργικότητα, τότε μιμείται αυτές τις συμπεριφορές και τείνει να τις εφαρμόζει ως στάσεις ζωής ως ενήλικας.

Ένα τέταρτο σφάλμα που εντοπίζω στο σύστημα διαπαιδαγώγησης των παιδιών, τόσο ενδοοικογενειακά, όσο και σχολικά, αφορά στην έντονη τιμωρητική στάση που δείχνουμε  προς τα παιδιά, όταν κάνουν μία κίνηση , πράξη ή συμπεριφορά που εμείς θεωρούμε λανθασμένη. Αντί να τους υποδείξουμε με ευγένεια την ενδεδειγμένη πράξη, αντί να τους μιλήσουμε με ενθάρρυνση και αγάπη, επισημαίνοντας όσα έχουν ήδη κάνει σωστά (γιατί δεν γίνεται να έχουν κάνει μόνο λάθος!), τους επισημαίνουμε με σφοδρότητα, άκομψα και συχνά πολύ επιθετικά τα σφάλματα. Αυτή η μονομερής μας κριτική, να επισημαίνουμε τα αρνητικά και όχι τα θετικά και μάλιστα με αρνητικό και επιθετικό τρόπο, ενδυναμώνει μέσα στα παιδιά την ιδέα πως δεν είναι ικανά, για να επιτύχουν κάποιον δημιουργικό στόχο, αλλά είναι αδύναμα ή ανίκανα για να πράξουν τον όποιον στόχο επιθυμούν.

Όπως αντιλαμβάνεστε , εν αγνοία μας συχνά θέτουμε βάσεις, για να κτίσουμε όχι ένα πλαίσιο αυτοπεποίθησης και δυναμικότητας στα παιδιά, αλλά ένα πλαίσιο αρνητικών πεποιθήσεων που τείνουν να περιορίζουν την δημιουργική τους δυναμική μέσα στην ζωή. Αρκεί να είμαστε περισσότερο συνειδητοί, ώστε να μεταλαμπαδεύουμε στα παιδιά περισσότερο την βαθειά αντίληψη πως μπορούν να δημιουργούν αυτά που επιθυμούν με χαρά και επιτυχία. Αν γίνει αυτό, θα παρατηρούμε πως ολοένα και περισσότεροι ενήλικες θα αποδεσμεύονται από την αντιδημιουργική δράση των αρνητικών πεποιθήσεων και θα μπορούν να διάγουν μία χαρούμενη και επιτυχημένη ζωή.

 

Continue reading

Categories

Recent Posts

Tags

View our archives

Being CreativeBeing Mindful

Όταν Οι Αρνητικές Πεποιθήσεις Εμποδίζουν Την Προσωπική Μας Επιτυχία και Ευτυχία

Προ ολίγων ημερών έλαβα μία ερώτηση μέσω του blog μου σε σχέση με το VIDEO #1, στο...

Continue reading

Being CreativeBeing Mindful

Η Ψευδαίσθηση Της Μη-Προόδου

Η’ Πώς Στερείς Από Τον Εαυτόν Σου Τα Εύσημα Που Δικαιωματικά Αξίζεις!  ...

Continue reading

Being CreativeBeing EmotionalBeing Mindful

Σχετικά Με Το Βιβλίο Μου “Η Δύναμη Της Ευγνωμοσύνης”

Ο λόγος που έγραψα ένα βιβλίο για την Ευγνωμοσύνη είναι διότι πιστεύω...

Continue reading